Een studie uit 2026 volgde zes gefilterde Italiaanse monovariëteit-EVOO’s 16 maanden in donker glas bij 15 °C. Aanvankelijk voldeden ze allemaal aan de categorie extra vierge, maar hun verloop verschilde: twee behielden die categorie minstens 12 maanden, terwijl andere eerder oxidatieve gebreken ontwikkelden. De verhouding enkelvoudig tot meervoudig onverzadigd vet hing het meest consequent met dit verloop samen, maar is geen regel voor elke olie. [From Composition to Shelf Life: Oxidative Deterioration Trajectories of Monovarietal Extra Virgin Olive Oils — PubMed]
In een ander experiment verschilden elf monovariëteit-oliën van olijven die onder dezelfde omstandigheden waren geteeld en verwerkt in vetzuren, fenolen, oxidatieve stabiliteit, bitterheid, scherpte en fruitigheid. Het ras telt, maar oogstjaar, rijpheid, verwerking en bewaring tellen ook. [Eleven Monovarietal Extra Virgin Olive Oils Grown and Processed under the Same Conditions — Foods]
De catalogus van de Internationale Olijfolieraad documenteert rassen uit vele landen en hun diversiteit. Monovariëteit benadrukt één ras; een blend kan profielen combineren voor balans en consistentie. Geen van beide is automatisch beter. [World Catalogue of Olive Varieties — International Olive Council]
In de EU hangt extra vierge af van chemische en sensorische eisen, niet van het aantal rassen. Kijk daarom naar categorie, oorsprong, data en bewaarinstructies, en vervolgens naar smaak voor het beoogde gebruik. ‘Monovariëteit’ alleen bewijst geen versheid, houdbaarheid, therapeutisch effect of analysewaarden van ons product. [Commission Delegated Regulation (EU) 2022/2104 — EUR-Lex]
